Bericht van Satmail

4 maart, we gaan de pacific op. We zijn er klaar voor, dat dachten we toch. De laatste nacht was er een vr in het ‘slechte ervaringen boek’ te schrijven. we sliepen allebij nauwelijks omdat Pirlouit super hard rolt in de baai waar we geankerd zijn: Horror. Ik vraag me af of het op paaseilanden nog erger kan!? Smorgens vroeg zijn we weg samen met Lyra. Het is een rustig begin, mss iets te rustig waardoor we lang moeten motoren. Het oceaanleven moet zich nog een beetje in ons settelen. We zijn allebij uit ons ritme door die nacht zonder slaap en Sanne is zeeziek. Er komt wel wind, maar die is heel onstabiel; veranderd vaak van kant en sterkte, dat betekend veel zeilwissels en proberen, wat zeeziekte niet bevorderd. Tijdens het doorworstelen van de wachten worden we wel beloond met walvissen. We zien er dagelijks een paar! Zelfs wanneer Sanne in de mast zit om de gebroken voorstag met genua naar beneden te krijgen zien we allebij walvissen in de verte. Geen van ons riep iets, maar we zagen ze wel. Sanne waarschijnlijk het best, maar die probeerde te overleven. 🙂 ’t was niet de moment.

In Algarrobo verschieten we hoe snel alles geregeld geraakt. Na het trage tempo van Chiloe was onze hoop op een snelle herstelling niet al te hoog. We hadden het al over hoelang het zou duren om de stukken met express over te laten komen en of ze uiteindelijk dan wel zouden aankomen. Op Chiloe was dat niet altijd het geval. Blijkbaar ligt dat een beetje aan het karakter van Chiloe, misschien toch echt een eiland. Vrijdagochtend (10maart) komen we aan id haven, onmogelijk dit in Chili te kopen, zegt de Belg die de haven runt. ‘Maar ik weet wel iemand die het kan maken’. Zaterdagavond begint een metaalbewerker de stukken al te herstellen en zondag kunnen we ze installeren. Het bleek niet zo gemakkelijk, alle spanning moest van de andere stagen en ’t was trekken en sleuren. Tijdens het sukkelen laat ik een borstbout in het water vallen, havenklusser Jose heeft er een voor ons. Maandag staat de voorstag er weer op, deze keer onder grotere spanning.

Tijdens ons landreizen hadden we Valparaiso geskipt. Daar had Sanne al spijt van. Het is niet ver van onze ligplaats dus gaan we daar een dagje toeristen.
Ons vertrek wordt zoals gewoonlijk degelijk vertraagd door gehussel met de Armada, douane én immigratie. Armada wil altijd een veiligheidscontrole uitvoeren nadat ze horen dat een boot technische problemen had. Dat is een goed idee zou ik denken. Maar ze sturen steeds iemand die eigenlijk geen kennis heeft van het onderwerp. Dat hadden we in Chiloe al. De technisch controleur die onze motor kwam controleren, nadat we een probleem met de alternator hadden, keek ook naar de foute kant van de motor. Dries moest hem aanwijzen wat de alternator was. Met diepe rimpels in het voorhoofd bekeek hij de alternator, stempel en handtekening op een papiertje en we mochten gaan. 🙂 De controleur die voor de voorstag kwam dierf niet eens aan boord komen, hij vond de stap van de steiger op de boot té groot om te overbruggen, laat staan dat we hem in de mast kregen om naar de herstelde stukken in de mast te kijken. Hij was tevreden met een foto op Dries zijn telefoon: stempel en handtekening, klaar. Het circus duurde wel de hele dag. De tijd dat de zon onder ging zei de immigratie, met strenge stem, dat we vandaag nog moesten vertrekken. Wie doet dat nu als de zon al onder begint te gaan!? We blijven stiekem nog een nachtje illegaal. Dat kwam goed uit want Less vaart net de haven binnen. We leerden hem in Chiloe kennen… Hij nodigt ons uit bij hem thuis te komen eten 🙂 We wijzen hem er wel op dat we illegaal zijn natuurlijk…

We vliegen naar Juan Fernandes en komen ’s ochtends aan op Sanne haar verjaardag. Feest! Sanne is blij dat we er zijn. Ook deze trip was ze niet al te best. De eerste zak chips kan eindelijk open! Dat was de afspraak: We kopen één zak chips per maand, ondanks het feit dat we ze beide wel dagelijks kunnen eten:-) Ze nemen te veel plaats in aan boord. Voor de maand maart vonden we de 19e alvast mooi om hem te kraken. De rest gaat dus ook iedere keer rond de 19e open 🙂 Dat komt goed uit want vaak valt er dan wel iets te vieren 😉 Lyra komt een dag na ons de baai binnenvaren en we maken kennis met vier Fransen op twee andere yachten. Juan Fernandes bied ons mooie wandeltochten, spectaculaire vieuws en veel vis. Je schept ze gewoon uit de zee 😉 Bij ons vertrek vang ik al meteen een tonijn van 50cm. We wegen: alle filets tesamen is het 1,5kg tonijnsteak! Njammie!

Het vertrek geeft wat zenuwen. Het is niet zeker dat we bij Paaseiland kunnen stoppen. We horen niets anders dan dat er geen goede en veilige ankerplaatsen zijn en dat het sterk afhangt van de windrichting of we er halt kunnen houden. Als we er niet kunnen stoppen moeten we door tot Gambier. Dat zou een lange oversteek kunnen worden van ongeveer 40 dagen. Hopelijk kunnen we na een 20tal dagen wel op Paaseiland stoppen als pauze. Maar we bereiden ons voor op beide.

We zijn anderhalve week onderweg, we gingen een goed stuk naar het Noorden, een omweg om de passaatwinden op te zoeken. De wind is vaak ruim en licht, genua wordt uitgeboomd met de werkfok aan de andere kant. De halfwinder en spinakker zijn mooie aanwinsten. De oceaandijning is hoog en laat de giek hard overenweer knallen. Dat maakt je zot. Dus het grootzeil wordt het merendeel van de tijd uitgesloten 🙂 Een nacht brak de val van de halfwinder en moesten we hem uit het water vissen. We weten hoe het kwam, maar het valt hier niet op te lossen. Dus we halen hem om de zoveel tijd naar beneden om de knoop te veranderen zodat de val niet steeds op hetzelfde punt belast word 🙂 foefelen.

De zee zit in ons vel, we zijn niet ziek en zitten in het ritme van de wacht. Da’s goed 🙂 Tijdens de vorige stukken begon ik (Sanne) al te twijfelen of ik zeilen wel zo leuk vond. Met al dat gewiebel en gedoe 🙂 Maar ik wist dat ik dat pas mocht evalueren als we eenmaal op Gambier waren aangekomen. Dit was een tussentijdse evaluatie 😉

X Pirlouit
03-04-2017
S26°58′ W088°00′

Een gedachte over “Bericht van Satmail

  1. Beste,
    Wij volgen jullie al ’n tijdje en zijn zeer fan !!!
    Op anker in een baai kan het soms héél rustig lijken maar komt er toch een deining binnen die je niet ziet maar waardoor de boot wél héél erg kan rollen, hebben wij ook al dikwijls meegemaakt.
    Daar kunde dus iet aan doen, maar misschien kende da wel ?
    Een stormfokske met leuvers aan de kraanlijn of het achterstag omgekeerd in de masttop hijsen.
    Dus in plaats van een stormfok met leuvers normaal ‘op zijn plaats’ te hijsen, dus aan het voorstag en laag, juist boven dek, net andersom doen.
    Het voorlijk aan het achterstag en de schoot helemaal naar beneden strak aantrekken met een lang dun touw. Je krijgt dus helemaal bovenaan tussen de mast en het achterstag een omgedraaide stormfok die een hefboom maakt en het rollen absoluut bijna volledig uitschakelt ! Wel zwaar aantrekken en strak zetten. Mor: bekan helemaal gedaan metta rolle, Kundet gelove ? Truukske van de Jean Heylbrouck en wij hebbe da tijdens ons reizen ook al gedaan en alles Ok !
    Met erg veel bewondering voor jullie reizen en tot later !!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s