Rapa Nui (14 tem 22 april)

FullSizeRender

[Bericht via satmail 27/04]

“De romantische manier van reizen vergt ‘zeeën’ van tijd. Je kunt beter over een eigen zeilboot beschikken of… bootliften.” Dat zegt de Trotter van Kristof. Het staat helemaal achtering: Rapa Nui. Onze laatste Chileense stop. De officiele naam is Paaseiland. Ik vind het een beetje onnozel klinken. Het wekt een angstaanjagend verkeerd beeld op van het eiland 🙂 Zoals de tekening van mijn nichtje Lenthe dat beschreef; een rode zeilboot voor een groene lap in de zee, het dek en het land afgeladen vol met kleurrijke eieren… Het was de Hollander Jacob Roggeveen die, net zoals ons, op Pasen dit eiland aandeed en er dan maar niets beter op vond dan het eiland zo te noemen. Het eiland werd nochtans al eeuwen Rapa Nui genoemd door de locals. Wat de tekening wel juist heeft is de groene lap. Het doet denken aan Ierland of de Shetlands. Er zijn geen bomen. In plaats van eieren ligt het eiland bezaaid met ‘Moai’. Door stammenoorlogen lagen er velen ook echt om. Archeologen hebben de meesten terug recht gezet. Ze staan vaak op rijtjes, soms alleen en staren de verte in. Ze lijken de bewakers van het eiland en geeft deze plek zijn mysterieuze allure.

Het vergde ook zeeën van tijd om er te geraken. Drie volle weken op zee. Achteraf lijken ze gewoon voorbij geslopen te zijn, geen muiterijen of andere drama’s. De onzekerheden en stres over Paaseiland waren wel groot. Al van bij de voorbereidingen en gesprekken met andere zeilers waren we gewaarschuwd: Het eiland is moeilijk aan te doen. Er zijn geen beschutte ankerplaatsen, met het draaien van de wind moet je ook een andere plek om het eiland heen vinden. Aangezien het eiland niet omringd is door een beschermend rif, zoals de polynesische atollen, wordt je constand belaagd door een stevige swell. Lees: gigantische golven. En dat terwijl je angstig voor anker ligt in de hoop dat het grip heeft. Maar toch, we kwamen van op zee! En ik kan niet zeggen dat onze twee laatste ankerplaatsen (Juan Fernandes en Manao) zo comfortabel waren. Dus we waren al wat gewoon. Het ergste zat in ons hoofd geprent, we waren blij dat we al een glimp van het eiland hadden opgevangen.

Aan land geraken was een andere zaak. Vinapu was onze eerste ankerplek en beschermde ons van de loeiende NWwind. Als we aan de kant zouden geraken… dan is het een klein uur stappen van het dorp Hanga Roa. De golven breken geweldadig de rotsen op. Geen kans dat we de boot hier onbewaakt achter kunnen laten, laat staan de dingy heel huids op de kant kunnen krijgen… Het bevooradingsschip Samson, twee andere zeiljachten en Plan B (de overdreven grote motoryacht met extra dingy’s en een helikopter op het dek die we al zagen op Fernandes) komen de hoek omvaren vanuit Hanga Roa, ook op zoek naar beschutting. Het Duitse zeiljacht Inti (www.radiopelicano.de) roept ons op via de radio. Ze zijn zo vriendelijk om wat info te geven over de ‘holding’ van het zand in deze baai. Enthousiast met sociaal contact smijten we de Moo in’t water en gaan op hun uitnodiging in. Claudia en Jonathan zijn hier al drie maand, ze stonden op de kant voor herstelwerken en schilderen, en liggen sinds een dag of twee weer in’t water. Dat is zeer ongewoon. Maar Jonathans zus woont hier en is getrouwd met een Rapa Nui. Ze kennen het eiland al goed en willen vooral hun boot op orde brengen aangezien hun tewaterlating nogal onverwachts gebeurde. Ze voelen er niet veel voor om nu de kant op te gaan.

Laat dat het advies zijn dat voortaan in de Pilots (Trotter voor zeevarenden) staat: Rapa Nui aandoen is best OK! Als je niet bang bent van heel wat gewiebel voor anker, met vier personen bent (of graag alleen aan land gaat) en van een degelijke dingy met voldoende pk’s voorzien bent. Klaar.
We hebben onze dingy simpelweg aan Jonathan gegeven, hem gevraagd om taxidriver te spelen zodat we veilig de kant op geraakten en hij de Pirlouit in de gaten te houden. Dit was de enige manier om samen aan wal te gaan. Zonder hen had ik alleen gegaan en afgewisseld met Dries. De dagen erna ging Dries een keer met Jonathan. Met ons eerste bezoek in Hanga Roa zagen we meteen waarom alle boten naar Vinapu gevlucht kwamen. De NW stond recht op het dorp en de baai leek de ganse pacific met enorme klappen te ontvangen. Je moet je dus voorbereiden op een verhuis zo nu en dan. Voor ons is dat een heel gedoe omdat we de 50m ketting verlengen met 25m touw. Dat klinkt gemakelijker dan het gaat. Op deze manier dient het gewicht van de ketting vooral als anker aangezien het anker met pensioen is…

Na een paar dagen is de wind gaan liggen en zijn we verhuist naar Hutu iti. Gewoon, voor een mooier uitzicht dan de olie opslag die we nu zien. Inti gaat mee. In Hutu iti worden we getrakteerd op een uitzicht over een lange rij Moai met een vulkaankrater op de achtergrond die hier ‘the fabric’ wordt genoemd. Dat is de plek waar de Moai’s werden gemaakt. Overal waar een historisch stofje of steentje ligt (dat is dus overal…) wordt er inkom gevraagd om ‘het park’ te bezoeken. Dat is de Chileense overheid. Chilenen mogen zo goed als gratis in ‘het park’, al de rest moet zo’n 80euro betalen. 80euro!? Dat is voor ons nogal absurd omdat we nooit zeker zijn of we aan de kant gaan geraken en of we alles te zien gaan krijgen. De opzichter is verbaasd als we met z’n vieren het grasveld van ‘het park’ op stappen. Aangezien we van zee kwamen zijn we onbewust ‘het park’ binnen gewandeld. Hij stuurt ons via de ingang weer de straat op. ‘Het park’ hier betreft een wei met paarden aan de baai. Tussen de rotsen die de golven breken en de grazende paarden staat een rij van 15 Moai. Die je het best vanop de weg, aan de rand van ‘het park’ kan zien. Na een wandelingetje en een pintje, bij zonsondergang, is de opzichter naar huis en moeten we weer ‘het park’ door om bij de boot te geraken.

Lots of smoke, little bit of a panic!
Nu de wind helemaal gaat liggen kunnen we naar Anakena aan de Noordkant van het eiland. Een baai die ik zeker wil zien voor we hier weg zijn. Het maakt ons rondje om het eiland af en men zegt dat hier een wit strand is met palmbomen! joehoew! We vertrekken samen met Inti naar het kleine paradijsje van Rapa Nui. Het ophalen van het anker vraagt veel van de baterijen en de motor. We zijn er nog niet helemaal uit wat het probleem is. Om de baterijen bij geladen te krijgen maak ik veel toeren, dat is Pirlouit niet gewoon. Plots wordt de geur die we tot nu al wat gewoon waren toch feller en zie ik een rookwolk naar buiten komen! Paniek! Ik roep Dries naar achter, motor uit, genua open en stuur weg van de rotsen. De alternatorriem is in frut van een. Ik heb geen betere manier om het te zeggen. Het is nochtans een nieuwe. Op Chiloe dachten we dat hij niet strak genoeg stond, nu mss te strak? Of komt het doordat we zo hoog in toeren gingen? Dries zet een van de drie reserve riemen (fieuw 😉 genoeg) erop en Inti blijft stand by op de radio en in de buurt. Hop naar Anakena! Dat kan je op de foto’s zien, da’s prachtig!

Van daaruit ga ik met Jonathan en Claudia in de micro jeep naar het stort om ons afval te dumpen en te bevooraden in Hanga Roa. Dries past op de boten. Na vier weken hebben we twee GB-zakses met plestic afval. Al het organische en metaal gaat overboord, als we ver genoeg uit de kust zijn toch. Blikjes roesten zelf aan boord al half weg. Je moet er wel gaten in maken zoadat ze zeker zinken. En dan nog, in de hele overtocht heb ik in totaal drie blikjes geopend. Glas houd ik altijd bij. Potjes zijn eindeloos bruikbaar. De micro jeep is alles behalve waterdicht, na een regenbui en een soort van safaritrip naar het huis van Jonathans zus zijn we nat geregend en onder de modder 🙂

De avond voor vertrek doen we een BBQ in Anakena met Lisa (Jonathans zus) haar man en dochtertje. Ze hebben gemarineerde koeienribben bij en geven nog een kilo filet cadeau voor aan boord. Paaskoeien zijn de lekkerste koeien die ik tot nu toe gegeten heb. Ik betwijfel of ik vlees thuis nog wel lekker ga vinden. Ongetwijfeld horen ze bij de gelukkigste koeien op aarde!

Inti vertrekt een dag later. We zien elkaar bij aankomst in Gambier weer. Naar de Pilots beloven wordt het daar minder ruig, confortabel en CHILL!

DSCN5805 (2304 x 1728)

Een gedachte over “Rapa Nui (14 tem 22 april)

  1. Net jullie blog ontdekt, zalig. Ik zal een serieus inhaalmaneuver moeten doen om alles te lezen! Geniet van jullie avonturen, hopelijk niet te veel pech.. Groeten uit Nieuwpoort!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s