Waar is Pirlouit (update 21/06/2017)

Makemo, Westpas, 20 juni 2017.

We hebben net de pas gesnorkeld. De atollen zijn een soort van donuts in de oceaan; allemaal kleine eilandstrookjes (motus) die samen een rondje vormen. Wij varen dan die donut (lagoon) binnen tussen twee eilandjes door; de pas. Daar kan erg veel stroom staan, je moet de juiste moment afwachten om erin te varen. Pilots geven zogezegd de info over die stroming, maar die is voor het merendeel van de atollen die we doen schaars. Uiteindelijk komt het erop neer dat we voor de pas gaan drijven en even voelen hoe de stroming zit. Als we andere boten binnen zien varen vragen we naar de condities over de radio.

In de pas snorkelen is zoals televisiekijken. We wachten tot de stroom de lagoon binnen loopt of ons toch niet té hard naar buiten sleept. Dan drijfsnorkelen we gewoon door de pas en zie je al het koraal en vissen als een film passeren.

Eens de pas door kan je met de dingy tegen de stroom op en de film nog eens zien :-).

In Raroia gingen we met Maggie en Andreas van de Stella Polaris mee. Zij hebben wat meer paardenkracht op hun outboard, dus gingen we met een stevige stroom inwaarts snorkelen; raften! Het drijven op de stroom was vooral het spektakel toen. Het pretparkgehalte was hoog!

Nu, na de Makemo pas gedaan te hebben, besef ik ook dat we daar wel erg veel haaien hebben gezien. Hier waren het vooral kleurrijke kleinere visjes en een grijze haai die ons wat volgde, wel enger dan de blacktipreefsharks die je vooral in de lagoons ziet. Ik kijk al uit naar de volgende passen die we gaan snorkelen op de atol Tahanea, Faaite en Fakarava. Ik denk dat je hier jaren zoet bent met atol-hoppen… Helaas kiezen wij voor slechts één seizoen 🙂 Het meerendeel van de zeilers die we tegenkomen blijven in

Frans Polynesië voor enkele seizoenen. Dat leek ons eerst niet mogelijk vanwege orkaanseizoen. Maar dat blijkt al bij al wel mee te vallen. In ieder geval, ’t wordt sowieso Nieuw-Zeeland voor ons. Havens en vliegtickets vanaf hier zijn een pak duurder. Plus, je kan hier dan je hele leven blijven hangen. Stella Polaris vaart ook naar Nieuw-Zeeland. Zij vertrokken voor ons in Raroia rechtstreeks naar Fakarava. We hebben het fijn gehad samen op Raroia, en ‘spreken af’ dat we elkaar voor Nieuw-Zeeland nog wel tegenkomen. Inti, Stefan en Rik bleven nog langer in Raroia.

De laatste avond houden we met z’n allen de lang besproken cheesecontest: kaas en wijn avond met humus en veel augurken… Ik was allang gestaakt met mijn pogingen om yoghurt te maken, want die mislukten. En al mijn startyoghurtjes geraakten op (die spaarde ik een beetje om na mijn antibioticaweek te kunnen eten). Raar want in Chili werkte het prima. De meeste yoghurt veranderd in kaas voor je het weet. Rik geeft me kefir om kaascultuur mee te starten en legt alles uit. Kaasmaken is de nieuwe bezigheid! Ik heb toch amper groenten of vers eten om mee te koken. Dan wordt die bilge vol blikken uiteindelijk eens leeggegeten 😉

We doorkruisten Makemo alleen, zo rustig en verlaten dat we allebei onder de indruk waren. We hebben er ook erg van genoten, een paar dagen privé ankeren 🙂 Sinds Raroia komen we meerdere ‘onbekende’ zeilers tegen. De vloot die uit Gambier vertrok is ons al vertrouwd. Nu we meer Noordelijk komen komt er ook een groot deel zeilers uit de Markiezen op hun weg naar Tahiti. De coconutmilk-run noemen de Amerikanen dat: Panama, Galapagos, Markiezen en Polynesie.

Bij de ankering aan de Westpas lag Fransman Joel met een ander zeiljachtje en een mega yacht van 40m.

Deze ochtend was Dries de held die Joel hielp om van het rif te geraken waar hij opgevaren was. Ze vertrokken vroeg om Tahanea voor zonsondergang te bereiken. Maar dan staat de zon laag en zie je de ‘patatten’ niet. Met behulp van Dries in de dingy en een lijn naar het ander zeiljachtje geraakte hij er weer af zonder al te veel schade. Wij wachten tot vanavond voor zonsondergang om een overnacht tochtje naar Tahanea te doen. We hebben de route van de ankering naar de pas al op patatten (zo noemen de locals de koraalbrokken) gescand toen we gingen snorkelen…

Zoals vaak is het hopen dat we zonder duiken ons anker loskrijgen. Zandgrond is hier zeldzaam en de ketting ligt tussen de koraalbrokken soms stevig vast. Pirlouit heeft een upgrade gekregen 🙂 We zijn er allebei heel blij mee: een échte bimini! Op het strandje bij het dorp van Makemo zagen we hem al staan. Allebei onze ogen begonnen te blinken: dat hebben we nodig! Zou die van iemand zijn? Het is zo’n tentje dat de motorbootjes hier standaard hebben. Velen halen het eraf omdat het onhandig is voor de vislijnen… Tijdens het wachten op de tandarts (inderdaad! We hebben óók een tandarts gevonden! hij is op missie en hopt van atol naar atol… We hebben het geluk hem tijdens zijn aanwezigheid in Makemo te treffen!) geraken we aan de praat met poetsvrouw Melanie. Ze is erg lief en blijft geboeid doorvragen over België en zeilen… Ze nodigt ons uit voor haar verjaardagsfeest die avond bij haar buren Asma, Farid en kinderen. En wat wil het toeval: de zonnetent staat op het strand achter haar huis! Het is van hun bootje, ze gebruiken hem nooit, dus we mogen hem kopen! Feest! Even proberen op de boot en hij past perfect over de kuip! Einde aan doodbakken in de zon! Joepie! Of Dries, voor we vertrekken, nog even naar de airco van Farid wil kijken? Natuuuuuurlijk! Hopla, die is ook weer hersteld 🙂

Bedankt Melanie voor de MEGA-UPGRADE!

Makemo

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s